Φθινόπωρο

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ Καθε Δευτερα στις 10 το βραδυ

tweet

Το φθινόπωρο του 1962, είδα στο θέατρο «Πορεία», τα «Κόκκινα φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, με σκηνοθεσία Αλέξη Δαμιανού. Ήταν μια εξαιρετική παράσταση αλλά εκείνο που με είχε εντυπωσιάσει εμένα περισσότερο, ήταν η μουσική του 23χρονου και άγνωστου ακόμη τότε Σταύρου Ξαρχάκου, που μάλιστα μια ωραία του φωτογραφία, στόλιζε και το πρόγραμμα. Βγαίνοντας από το θέατρο, τον συνάντησα. Του μίλησα με θάρρος και τού ζήτησα να μού δώσει συνέντευξη για το περιοδικό «Πρώτο», στο οποίο έγραφα τότε μαζί με κάποια φίλη μου. Δώσαμε ραντεβού στου «Ζόναρς» και από την πρώτη στιγμή, γίναμε κολλητοί. Μετά, στο σπίτι του της οδού Θεμιστοκλέους 43, ο Σταύρος (Βάκη, τον λέγανε τότε οι φίλοι του) μού έβαλε να ακούσω μερικές ακόμη από τις πρώτες μουσικές που είχε γράψει. Και εγώ, πήρα μαζί μου τις μαγνητοταινίες και ενθουσιασμένος, την επόμενη μίλησα στην προϊσταμένη μου, την Κίττυ Σολομού (γυναίκα του γνωστού σκηνοθέτη) για το μεγάλο ταλέντο που μόλις είχα ανακαλύψει. Η κ. Σολομού, που με αγαπούσε πολύ και μου είχε τυφλή εμπιστοσύνη, πρότεινε αμέσως να συνεδριάσει η Επιτροπή Ακροάσεων της Ραδιοφωνίας με επικεφαλής - τότε - τον Φοίβο Ανωγειανάκη - για να αποφασίσει αν θα αφιερώναμε στο Σταύρο μια ολόκληρη εκπομπή. Κάτι που δεν είχε ξαναγίνει μέχρι τότε, για έναν νέο και εντελώς άγνωστο δημιουργό. Το «πράσινο φως» δόθηκε και η εκπομπή παίχθηκε τον Δεκέμβρη του 1962. Μερικά δείγματα από εκείνη την ραδιοφωνική πρεμιέρα του Σταύρου, εκφωνεί από το Αρχείο που κράτησα τότε για το ΕΙΡ, η Μαίρη Ιγγλέση, από τις ωραίες ραδιοφωνικές φωνές εκείνου του καιρού.

Σταύρος Ξαρχάκος

Νέο υλικό